Mam więc przed sobą trzecią odsłonę Musick’a. Nowy numer, co wcale dla mnie nie jest zaskoczeniem, czyta się wprost wybornie. Szanowna Redakcja tym razem przygotowała zestaw iście killerski. Jednak o zawartości za chwilkę, bo najpierw dwie sprawy. Pierwsza to objętość magazynu. Nie sprawdzałem, ale wydaje mi się, że #3 jest o ciupeńkę szerszy w barach niż poprzednie numery. ęwiadczy to tylko dobrze o piśmie, zwłaszcza że obyło się to bez szkody dla zawartości merytorycznej. Druga sprawa to składak dołączony do Musick’a. Pisząc recenzję #2 zasugerowałem delikatnie, że może warto byłoby dołączać w formie muzycznego uzupełnienia jakąś demówkę kapeli, dzięki której owa kapela mogłaby zaistnieć. Redakcja poszła jednak innym torem i niekoniecznie to musi być złe rozwiązanie. Szczerze składak przesłuchałem kilka razy i co smakowitsze kąski wyłapałem. Pytanie tylko, czy owa płytka spełnia swoją rolę? Czy przypadkiem po jednym lub kilku przesłuchaniach nie wyląduje na dnie szafy i tyle z niej będzie? No zazwyczaj takie są niestety losy składanek. Pora więc przejść do zawartości czysto czytelniczej nowego numeru. Jak zwykle poraża mnie zestaw wywiadów. Testament, Overkill, Neurosis, Immolation, Enslaved czy np. Kreator to zestaw iście zabójczy. Wszystko pięknie, tylko czemu większość z wywiadów jest zwyczajnie przedawniona? To jest spory minus, ale z drugiej strony wszystkie te wywiady pochłania się momentalnie. Sporą reklamę zrobiono w tym numerze książce "Spowiedź Heretyka". Jest wywiad z Nergalem, a także z jednym z autorów, mianowicie z Piotrem Weltrowskim. Może to trochę nachalne, ale mając na uwadze, że to ciekawa i ważna książka wszelkie moje opory poszły w pizdu i wywiady wciągnąłem bez popitki. Podobnie jak samą książkę. Wielkie brawa za tekst o Pagan Records, w którym główną rolę gra założyciel Tomasz Krajewski. Jakoś nie znalazłem w innych periodykach wzmianek o jubileuszu tej zasłużonej wytwórni. Tym większe pochwały dla Musick’a. ęwietną rzeczą okazało się wprowadzenie rubryki "Na południe od nieba", gdzie Levi rozprawia się z płytami zespołów mniej znanych. Liczę, że ta rubryka doczeka się kontynuacji i zostanie trochę rozszerzona. To wszystko? A gdzie tam, ale co ja Wam tu będę wszystkie karty odkrywał. Weźcie lepiej kupcie ten numer i wsiąknijcie na dłuższą chwilkę lub połóżcie sobie pismo obok kibla, to będziecie mieli wciągającą lekturę na kilka długich posiedzeń. Ja tymczasem czekam już na kolejny numer i jedynie mogę delikatnie poprosić Redakcję, aby wywiady były deko świeższe.