Najoryginalniejszej nazwy na świecie to ten łotewski kwintet sobie nie wymyślił. No ale mniejsza z tym, w końcu ważne jest to co panowie grają i jak to robią. No i niestety albo stety twórczości dźwiękowej tej grupy również do oryginalności dość daleko, co nie oznacza, że jest ta twórczość zła. Panowie parają się najoględniej mówiąc melodyjnym death metalem. Na całe szczęście muzycy Mandragory znają umiar i na pewno nie można powiedzieć, żeby ich druga płyta była przesłodzona, słodziutkich melodyjek rodem z nowszych dokonań In Flejms czy nudziarzy z Amon Amarth tutaj nie ma, nie jest to też jednak jazda bez trzymanki rodem ze starego At The Gates`€Ś jeśli już, to muzyka tej grupy skojarzyła mi się ze środkowym Dark Tranquility, choć to też raczej skojarzenie z tych nieco luźniejszych. Numery zawarte na `€žCarnal Cage`€ oscylują wokół pięciu minut jeśli chodzi o czas trwania i znajdziemy w nich to co w metalowej muzie znajdować się powinno `€“ całkiem niegłupie motywy, niezłe solówki i sporo growli i innych tego typu rzeczy. Pewną wadą płyty jest to, że większość utworów utrzymana jest w niemalże jednakowych tempach, co sprawia, że przy mniej uważnym słuchaniu gdzieś na wysokości piątego `€“ szóstego kawałka wszystko zaczyna się zlewać w jedną masę średnio szybkiego burczenia przeplatanego solówkami. Na szczęście zamieszczona na końcu instrumentalna miniaturka `€žAfter`€ skutecznie wyrywa z letargu w jaki mogą wprowadzić poprzednie utwory, hehe. Wiem, że to co teraz napisze pojawia się w co drugiej mojej recenzji, jednak: płyty słuchałoby się o wiele lepiej, gdyby była te 10 minut krótsza`€Ś Do brzmienia krążka nie można się przyczepić, na pewno uszy was nie rozbolą od słuchania `€žCarnal Cage`€ `€“ jest to całkiem dobra pozycja, zwłaszcza dla fanów tego typu dźwięków.
Lista utworłó
1. Masquerade
2. In Doubt
3. Desolated Fields
4. Unconsciousness
5. Curse of Existence
6. Walk to Fall
7. The Unknown
8. Sand and Dust
9. After
Ocena: +6/10