Devilpriest funkcjonuje na naszej scenie już ładnych parę lat, wydali dwa krążki dla całkiem renomowanych wytwórni, a mimo to mam wrażenie, że nie są jeszcze tak rozpoznawalni i szanowani jak być powinni. W składzie mają przecież zasłużone dla sceny persony, a obie ich płyty zawierały materiał, który nie schodził poniżej pewnego, wysokiego poziomu. Jeśli więc najnowszy ich album, który jest według mnie zarazem ich najlepszym, nie będzie w stanie zmienić tego stanu rzeczy, to ja już nie wiem co tu więcej można zrobić…

Nowy krążek Devilpriest już od pierwszego przesłuchania zrobił ogromne wrażenie. Słychać, że mamy tu logiczną kontynuację tego, co działo się na poprzednich materiałach, jednak jakby bardziej dojrzałą, okrzepłą. Nadal jest to wulkan dzikich i barbarzyńskich dźwięków, który najczęściej dusi i dławi klimatem, tym razem jednak całość jest chyba jeszcze bardziej zróżnicowana niż poprzednio. Mamy tu ultra szybkie motywy ze świdrującymi solówkami, są też jednak miażdżące zwolnienia, które pojawiają się znienacka, ale są na tyle krótkie, że całość nie traci na dynamice. Techniczne połamane motywy, które stały się już ich znakiem rozpoznawczym funkcjonują tu obok bardzo bezpośrednich i łapiących za gardło riffów. Wszystko to zmienia się błyskawicznie i jest ze sobą tak wymieszane, że po prostu nie ma tu kiedy się nudzić. Co ważne, całe to kombinowanie i zmiany temp nie wpływają na siłę przekazu tego materiału i jego brutalność. Tu się słuchacza nie oszczędza, tu się go smaga po plecach drutem kolczastym! Wiem, że brzmi to może mało prawdopodobnie, ale nie mam tutaj za bardzo się do czego przyczepić. Partie gitar są świetne, bębnienie Necrolucasa to klasa sama w sobie, podobnie zresztą jak jadowite, wielowymiarowe wokale. Jeśli dodać do tego ostre jak brzytwa, potężne i soczyste brzmienie oraz ten przejmujący, diaboliczny klimat to mamy chyba krążek kompletny.

Mówiąc krótko „Where I Am the Chalice, Be Thou the Blood” rozpierdala. Jak już wyżej napisałem jest to chyba najlepsze co wyszło spod palców tych panów, a przecież już poprzedni krążek zawiesił bardzo wysoko poprzeczkę. Już od dłuższego czasu żadna death metalowa załoga z naszego kraju nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Im dłużej słucham tego krążka tym bardziej mam wrażenie, że wryje się on w mój mózg tak mocno, jak wielbione przeze mnie „Blasphemers’ Maledictions” od Azarath albo „Chaostream” Lost Soul. Sam jestem ciekaw jak czas obejdzie się z tym krążkiem i czy za 10 lat będę miał podobne o nim zdanie… Na dzisiaj jestem nim zachwycony!

Wyd. Nuclear Winter Records, 2025

Lista utworów:

1. He Is in Me
2. Dragon of Blasphemy
3. Unwavering in the Left Hand Path
4. SNEGTH IER ARNES (The Words That Have Become the Effect)
5. Channeling into the Peerless Transgressiveness
6. The Enmity Against the Grace
7. The Prayer of Hell

Ocena: 9/10

https://www.facebook.com/devilpriestofficial/