Być może pamiętacie moje zachwyty nad debiutanckim krążkiem Jours Pâles. Napisałem wówczas takie słowa na zakończenie tamtej recenzji: „Jours Pâles otwiera umysły, ale na pewno nie odkrywa wszystkich kart. Na „Éclosion” otrzymujemy wiele teoretycznie do siebie nie pasujących składników, ale jest to zagrane z kurewsko dobrą precyzją i zimną krwią”. Od tamtego czasu minęły dwa lata i nadszedł czas na konfrontację tamtych słów z rzeczywistością, czyli drugim albumem zespołu.
Istotną zmianą w zespole jest brak Jamesa Sloan’a, który uczestniczył w tworzeniu debiutu i chcąc lub nie, przeniósł pewne wpływy Uady na grunt Jours Pâles. Tego tym razem nie uświadczymy i zespołowi wychodzi to na plus. Na pewno trzeba jasno sobie powiedzieć, że Jours Pâles mocno odsunął się od black metalu i sam się dziwię temu co teraz napiszę, ale jest to dobrze obrany kierunek, przynajmniej w przypadku tej załogi. Już na debiucie słychać było różne „wycieczki”, a teraz kapela posunęła się dalej. Black metal zszedł na dalszy plan, żeby nie powiedzieć, iż został przesunięty na margines. Owszem, zdarzają się momenty, w których słychać, że Jours Pâles ma blackowe korzenie, ale w odniesieniu do „Éclosion”ewolucja muzyki jest znaczna.
„Tensions” jest albumem bardzo dojrzałym i śmiałym krokiem naprzód. Po pierwszym przesłuchaniu sam byłem zaskoczony tym co usłyszałem. Zaskoczony, nie znaczy rozczarowany. Wręcz przeciwnie, próbuję uniknąć porównań do uwielbianego przeze mnie Misanthrope, ale nie mogę o tym nie wspomnieć. Szczególnie czyste partie wokalne co chwilę kojarzą mi się z autorami między innymi „Visionnaire”. Nie jest to zarzut, ale małe ukierunkowanie dla tych, co nie słyszeli jeszcze o Jours Pâles. „Tensions” trwa nieco ponad godzinę i jest to czas spędzony znakomicie. Płyta jest nastrojowa i klimatyczna z jednej strony, z drugiej zaś pełna metalowych smaczków w postaci świetnych gitarowych solówek, jak i mocnych, zapadających w pamięć riffów, czego brakowało na debiucie. Weźmy taki tytułowy „Tensions” i riff pojawiający się mniej więcej w połowie utworu, roztrzaskujący w pył wszystko wokół.
Potęga tego albumu tkwi w umiejętności połączenia agresji z nastrojem. Wszystko jest podane w odpowiednich proporcjach, kiedy trzeba przypierdolić, Jours Pâles robi to, by za chwilę, nakładając maskę tajemniczości, uspokajać słuchacza klimatem akustycznych gitar. Uroku i wspomnianej tajemniczości dodaje język francuski, raz wykrzyczany, raz wyśpiewany, agresywny lub uspokajający, idealnie komponujący się z tego typu muzyką. Śmiem twierdzić, że dzięki zastosowaniu zabiegu z językiem francuskim, muzyka zyskała jeszcze więcej smaku.
Cholernie podoba mi się ten album. Przyznam, że nie spodziewałem się, iż Jours Pâles pójdzie w tę stronę. Trzeba podkreślić, że zespół ma gigantyczny potencjał i wie jak z niego korzystać. Zastanawiam się, czy nie jesteśmy świadkami zmiany warty na francuskiej scenie. „Tensions” polecam wszystkim, którzy lubią naprawdę dobrą muzykę i potrzebują czasem odskoczni od ostrego napierdalania. Znakomity album, bez słabych punktów.

Wyd. Les Acteurs de l’Ombre Productions, 2022

Lista utworów:

1. Jour de pluie, jour de fête
2. Saint-Flour nostalgie
3. Ecumante de rage
4. Tensions
5. Saturnienne lassitude
6. Hâve
7. Ode à la vie (chanson pour Aldérica)
8. Dose(s)
9. Les feuilles tombent

Ocena: +9/10

https://www.facebook.com/jourspales/