Sory, ale zanim przystąpiłem do pierwszego odsłuchu tej płyty to nie byłem zbyt entuzjastycznie do niej nastawiony. Dlaczego? Jak usłyszałem hasło „Symphonic Black Metal” i to w dodatku jeszcze z „female vocals” to przypomniały mi się przeróżne cukierkowe koszmarki z pierwszej połowy lat 2000. Gdy zobaczyłem jeszcze logo i okładkę mój niepokój tylko wzrósł… Jak to mówią jednak „nie oceniaj płyty po front-coverze” (czy jakoś tak…). Już pierwszy odsłuch mocno mnie uspokoił. Wprawdzie muzyka stołecznego zespołu Sacrimonia zdecydowanie nawiązuje do czasów świetności symfonicznego black metalu, robi to jednak bardzo taktownie i ze smakiem. Nie wiem, może to po prostu fakt, że takich dźwięków już baaardzo dawno nie słyszałem, ale ten materiał naprawdę mi się spodobał. Wszystko opiera się tu na bardzo dobrych, przemyślanych i zaawansowanych aranżacyjnie strukturach utworów. Gitary robią kawał dobrej roboty, łącząc dobrze przyswajalne, melodyjne granie z nieco brutalniejszymi motywami i wplatając w to jeszcze pełno ciekawych, zaawansowanych technicznie smaczków. Nad wszystkim unosi się specyficzny, potężny, chwilami nawet teatralny klimat, jednak bez przesadnego patosu. Znaczącą rolę odgrywają tutaj oczywiście też orkiestracje i klawisze, które są wyraźne, mocno zarysowane, ale na szczęście nie przesłodzone i przesadnie cukierkowe (czego się obawiałem). Tą częścią muzyki Sacrimonia zajął się nie kto inny jak Wojciech „Flumen” Kostrzewa, czyli typ odpowiedzialny za klawisze w… no kuźwa chyba połowie zespołów polskich, które po 2000 roku klawiszy używały. Wiadomo więc, że pod tym względem będzie pełna profeska. Co do tych wspomnianych na początku „female vocals” to też zastrzeżeń żadnych mieć nie można, a wręcz przeciwnie – jest naprawdę dobrze. Lasaira, czyli wokalistka, radzi sobie naprawdę świetnie poruszając się pomiędzy różnymi formami skrzeku, ani na chwile nie opuszczając brutalnych wokalnie rejonów. Zdecydowany plus należy się też tutaj za soczystą i klarowną produkcję, która nie faworyzuje żadnego z instrumentów i do takiej muzyki pasuje dość dobrze.

Wiadomo, że takie granie jest dość hermetyczne i nie do wszystkich trafi… ja sam do teraz jestem w ciężkim szoku, że „Anthems of Eclipse” aż tak mi się podoba. Polecam sprawdzić wszystkim, którzy na przełomie wieków mieli pokoje wytapetowane plakatami Dimmu Borgir i Cradle Of Filth – zawiedzeni raczej nie będziecie a przypomną się wam „stare dobre czasy”…

Wyd. self-released, 2022

Lista utworów:

1. Distorted Simulacrum
2. Mirror for the Faceless
3. Modern Prometheus
4. For the Universe to Shatter
5. Into Darkness My Soul Descends
6. A Storm I Seek
7. Katabasis
8. Eclipse

Ocena: -8/10

https://www.facebook.com/sacrimoniaofficial/