Kolumbijska „jednoosobowa formacja” Ramera to jeden z dwóch zagranicznych zespołów wydanych do tej pory przez Ossuary records. Wytwórnia te specjalizuje się raczej w heavy metalu, stąd też granie Kolumbijczyków nieco mnie zaskoczyło (bo i okładka sugeruje raczej „stare” klimaty). Siedem zawartych tu numerów składa się na niemal równe pół godziny thrashowej jazdy. Wbrew obecnym modom nie jest to obskurny, brudny black-thrash z piwnicy, a surowo, ale czytelnie brzmiące granie, które raczej trafi i do fanów Kreatora i Sepultury, ogólnie to takie cięższe rejony thrahsowania, ale bez przegięć. Bardzo fajnie się tego słucha, wałkowałem ten album mnóstwo razy i za każdym razem mi się podobało, niemniej jednak pisanie tej recenzji to trochę męczarnia – bo niestety niewiele, poza ogólnym dobrym wrażeniem z tych dźwięków w głowie zostaje. A jeśli już to rozwiązania raczej dyskusyjne, typu kompletnie od czapy zatrzymanie w pierwszym (i najdłuższym numerze). Ochrypły wokal jest całkiem ok, ale na dłuższą metę nieco męczy. Przy czym podkreślę jeszcze raz, to naprawdę niezła, czy może: solidna płyta. Problem w tym, że nie jest to też nic ponad bardzo sprawną łupanką. I jak najbardziej można się przy tych dźwiękach dobrze bawić, pytanie jednak czy na pewno potrzebna do szczęścia taka Ramera, skoro na półce stoi żelazna klasyka takiego grania? Pan Ratman (i wspomagający go przy nagraniu koledzy) ma papiery na granie, chyba jednak warto by było posiedzieć jeszcze nad riffami (bo sekcja gra dla odmiany bdb i napędza to elegancko), bo niby wszystko się tu zgadza, no ale tak na tróję. Może z plusem.

Wyd. Ossuary records, 2022

Lista utworów:

1. Inquisición
2. Aquelarre
3. Iglesia Ramera
4. Anarquia Y Destrucción
5. Comandos De Guerra
6. Bullet Ranifall
7. Reign Of Doom (Forbidden Realm)

Ocena: +6/10

https://www.facebook.com/Ramerabanda