Włoski Golem na swojej nowej płycie „Black Era” prezentuje się jako kolejny zespół hołdujący melodyjnemu death metalowi rodem z Goeteborga. No i tutaj w sumie mógłbym zakończyć tą recenzję, tyle, że jest pewne „ale”. Zespół ten jest po prostu jednym z lepszych kontynuatorów (naśladowców?) szwedzkiego melo-deathu, jakie dane mi było słyszeć. Już od pierwszych minut uderza nas dość oczywiste podobieństwo do takich kapel jak Arch Enemy czy (oczywiście!) In Flames. Zgrabne melodie, agresywne, czasami nawet brutalne riffy i cała masa melodyjnych, świetnych pod względem technicznym solówek. Niby wszystko to takie typowe i dobrze już znane, a mimo to słucha się tego bez uczucia nudy i wtórności. Czasami zdarzają się jakieś bardzo oklepane i przewidywalne momenty, jak na przykład chórki w „Ever Been To Hell”, w większości jednak zespół stara się pokazać tą dość wyeksploatowaną już muzykę na swój własny sposób. Jedyną rzeczą, która nijak nie pasuje mi do całej reszty jest drugi na tej płycie, wycięty z „Pulp Fiction” fragment, w którym Samuel L. Jackson recytuje wersy z księgi Ezechiela. Cytat kultowy, zresztą tak jak cały film, ale po prostu nie widzę celowości zamieszczenia go na tej płycie.
Fanom melodyjnego death metalu i tym, którym ten gatunek jeszcze się nie przejadł mogę z czystym sumieniem polecić ten album. Wszyscy inni i tak pewnie przestali czytać po pierwszym zdaniu tej recenzji…
Lista utworóó
1. Ever Been To Hell
2. Ezechiel 25:17
3. Black Era
4. The Dark Passenger
5. Metal Holocaust
6. Like A Cage
7. World Of Lies
8. Murder God
9. Enemyself
10. Indifference
11. Spirits
Ocena: -8/10