Black Altar ostatnimi czasy jest jakby mniej aktywne (ostatni pełny album ukazał się 12 lat temu!), jednak Shadow nie daje nam o tym zespole zapomnieć. Tym właśnie splitem z norweskim Kirkebrann udowadnia, że Black Altar działa i ma się bardzo dobrze. Co ciekawe, do nagrania tego właśnie materiału Shadow zaprosił kilka mniej lub bardziej znanych osobistości, jak chociażby Larsa Broddessona (byłego członka Marduk), Alexandrosa z Macabre Omen czy choćby Mausera (tak, tego Mausera), który nagrał bas i zajął się miksami. Ich część splitu to dwie, około sześciominutowe kompozycje i mroczne, elektroniczne, choć moim zdaniem niewiele wnoszące outro. Te dwa kawałki zrobiły jednak na mnie naprawdę spore wrażenie. Są ciekawe, rozbudowane i dość mocno zróżnicowane. Oczywiście dominuje szybki i brutalny black metal, jednak pojawiają się też nieco wolniejsze, bardziej patetyczne momenty. Gitary niby nie grają nic specjalnie oryginalnego, jednak kilka „chwytliwych”, odpowiednio urozmaiconych riffów, oraz naprawdę dobre solówki robią robotę. Jest brutalnie, jest też jednak sporo miejsca dla melodii i harmonii. Do tego oczywiście mocne wokale, przeplatane w tych bardziej epickich momentach chórami, też robią spore wrażenie. Wszystko to ubrane jest w naprawdę soczyste i „pełne” brzmienie, bardzo profesjonalne, dość dalekie od surowizny klasycznego blacke metalu. Naprawdę ciekawy jestem jak dziś, w tym składzie brzmiałby pełen album Black Altar.

Druga część splitu to norweski Kirkebrann, który wcześniej znałem tylko z nazwy. Ich kawałki są nieco bardziej surowe, mocniej zakorzenione w klasyce, niż poprzedników, ale przez to też dobrze się z nimi uzupełniają. Tu już nie ma aż tylu tak szybkich, huraganowych blastów, są za to trochę prostsze, ale przez to też mocno charakterystyczne riffy. Zdecydowanie więcej jest tu średniotempowych, mocno nośnych i bujających gitar, choć oczywiście klasyczne tremola też odgrywają tu dużą rolę. Wokalnie jest trochę mniej imponująco, niż w przypadku Black Altar, za to bardziej klasycznie – mamy tu coś w rodzaju skrzeko-szczekania, jak chociażby w naszym Hate Them All. Produkcyjnie też jest chyba o punkcik niżej od poprzedników, choć takie nieco bardziej surowe (ale nadal bardzo czytelne) brzmienie do takiej muzyki nadaje się idealnie. Dodatkowy plus leci natomiast do nich za ostatnią kompozycję, która jest swoistym akustycznym gitarowym intro, naprawdę dobrze skomponowanym, melodyjnym, odpowiednio wyciszającym cały album.

Takie splity naprawdę lubię. Dwa zespoły niby w podobnym klimacie, jednak wyraźnie różniące się od siebie. Nie przeciągnięte, same konkretne strzały (może poza tym outro Black Altar, które do mnie nie trafiło), całość trwająca nieco ponad pół godziny. Do takich wydawnictw mogę wracać!

Wyd. Odium Records, 2020

Lista utworów:

1. Black Altar – Deus Inversus
2. Black Altar – Ancient Warlust
3. Black Altar – Outro
4. Kirkebrann – Begrensa Bevissthet
5. Kirkebrann – Faux Pas
6. Kirkebrann – Et Nederlag
7. Kirkebrann – Ufødte Klarhet

Ocena: 8/10

https://www.facebook.com/blackaltar

https://www.facebook.com/Kirkebrann