Przez te kilka lat działalności Nekkrofukk zdążył dorobić się w naszym kraju statusu zespołu/projektu kultowego… Przesadzam? Może trochę, ale wystarczy spojrzeć ile ludzi przychodzi na ich nieliczne koncerty i jak szybko rozchodzą się ich kolejne wydawnictwa. Od razu zaznaczę też, że moim zdaniem status ten jest zupełnie zasłużony, a nowy album o zajebiście długim tytule tylko to potwierdza. Ten materiał to pierdolony kolos, który wolno kroczy do przodu deptając wszystko na swojej drodze. Muza niby ta sama co zawsze – obleśny, cuchnący i brudny doom-black metal, jednak Lord K. podaje go w takiej formie, że człowiek z masochistyczną przyjemnością chce tego słuchać wkoło po kilka razy z rzędu. Wolne, potężne riffy i transowa perkusja plus cała ta podniosła, rytualna otoczka w postaci różnych dzwonów kościelnych czy innych organów – no przecież żodyn lepiej nie potrafi w takie klimaty, żodyn! A że niby wszystkie utwory są do siebie podobne i opierają się na tych samych podstawach? Niby tak, ale wystarczy nieco bardziej wgryźć się w ten materiał by usłyszeć, że każdy z tych pięciu utworów to osobny byt, potwór który żyje swoim własnym życiem. Wystarczy porównać pierwszy kawałek na płycie – monumentalny walec – z ostatnim, dziwnie znajomym, który jest niemal śmierdzącym diabelskim rock’n’rollem. Ja łykam to wszystko i spragniony skomlę o więcej!

Brzmieniowo jest to natomiast jeden z najlepszych albumów jakie ostatnio słyszałem. Nieprzyzwoicie ciężki, brudny, ale też selektywny, z wyraźnie słyszalnym każdym dźwiękiem. Przytłacza, miażdży, kosi. Lepiej się po prostu nie da.

Wygląda na to, że dobrze zrobiła Kaosowi ta krótka przerwa od Nekkrodźwięków i skok w bok w postaci Goathrone. Teraz powrócił do tej swojej black/doomowej niszy, w której czuje się znakomicie.

Wyd. Putrid Cult, 2019

Lista utworów:

1. Mephistophallus Injekktor
2. Anus Dei Baptismus
3. Chapel of Sin
4. Bestialska masturbacja
5. B.I.Y.S.

Ocena: 9/10