Gdzieśtam, kiedyśtam, ktośtam wspomniał… W ten sposób dowiedziałam się o planach wizyty szwedzkiego wirtuoza gitary w Polsce. Bez konkretnych informacji i potwierdzenia tego faktu z bardziej wiarygodnego niż "poczta pantoflowa" źródła próbowałam szukać jakichkolwiek doniesień na własną rękę, bezskutecznie. Dużo czasu minęło nim okazało się, że owszem, Yngwie zagra, i to gdzie? W Górnośląskim Centrum Kultury w Katowicach, osiemnastego dnia szóstego miesiąca Anno Domini 2005… Takiej okazji przepuścić nie można, zwłaszcza że trasa miała promować najnowszy album Unleash The Fury.
Zazwyczaj w sali GCK-u grają innego rodzaju wykonawcy, co sugerowały plakaty wiszące na ścianie korytarza wiodącego do sali koncertowej, ale jak wiemy, twórczość Yngwiego jest w dużym stopniu zwiazana z klasycznym obliczem muzyki. Miejsce w siódmym rzędzie, w miarę blisko sceny, dość dobry widok – nic, tylko czekać na wrażenia dźwiękowe. Bez supportu, z piętnastominutowym opóźnieniem na sali pojawił się mistrz z nieodłącznym Fenderem Stratocasterem. Towarzyszył mu zespół w składzie: Dougie White (wokal), Mick Cervino (bas), Patrick Johansson (perkusja) i Joakim Svalberg (klawisze). Rising Force w charakterze powitania, jaki początek, taki cały koncert – energicznie, z werwą. Z najnowszego albumu tylko jeden utwór mogliśmy usłyszeć, Bogey Man. Wypadł zachęcająco; zobaczymy, jaka będzie reszta. Poza tym m.in. Demon Driver, Dreaming (Tell Me), Never Die… Do I’ll Never Forget wplótł przerywnik w postaci Demon’s Eye z repertuaru Deep Purple. Skończyło się na I’ll See The Light. Czasem korzystał z gitary akustycznej, były to jedne z najmocniejszych punktów wieczoru (chociaż słabszych chwil tak naprawdę nie miał). W czasie koncertu Malmsteen zabawiał publiczność popisami z gitarą, nieraz podrzucał ją, okręcał wokół szyi… Niewiele ustępował mu pod wzlędem zwracania na siebie uwagi publiczności White – biegał, machał rękami, skakał, w dalszym ciągu dobrze radząc sobie ze śpiewaniem. Czasem widz/słuchacz stawał przed trudnym wyborem – w którą stronę spojrzeć? Oczywiście większość wybierała główną gwiazdę.
Koncert idealny? Niestety strona techniczna zgrzytała. Przede wszystkim było… zbyt głośno. Sprzęt nie do końca dostosowany do sali GCK-u sprawił, że atakowała nas ściana dźwięku, która ogłuszała (jak się okazało po wyjściu z koncertu – bardzo skutecznie) i utrudniała delektowanie się muzyką. Najbardziej odbiło się to na wokalu. Na szczęście nie cały koncert był taki. Z kolei Far Beyond The Sun to kilkakrotne zmiany gitary u Malmsteena. Nie stroiło…?
Jednak mimo tych niedciągnięć koncert był udany. (Najwidoczniej) zadowolona publiczność domagała się bisu, a prośba została wysłuchana. Zastanawiający jest tylko jeden fakt – na widowni wiele miejsc było pustych. Czyżby zwolenników muzyki Malmsteena było u nas mało? Jak się okazuje… nie. Głównym winowajcą jest brak reklamy na szerszą skalę. Na tydzień przed imprezą pojawiło się kilka plakatów w Katowicach, z czego połowa została wyparta przez inne. Niewiele stron zamieściło informacje o koncercie. Gdyby tak nie było, biletów z pewnością by zabrakło.
Mam nadzieję, że przy okazji następnego tournee Yngwie znów zahaczy o Polskę i da tak dynamiczny koncert dla dużo większej publiczności.