„Black Heart” brazylijskiego Doomsday Ceremony ukazało się w drugiej połowie 2015 roku nakładem kultowego Cogumelo, w kwietniu 2016 światło dzienne ujrzy wersja wydana przez amerykański label Greyhaze i z tej właśnie okazji piszemy o tym, drugim w dorobku kapeli krążku. Co ciekawe, poprzednia płyta ukazała się w 2005 roku, tak więc panowie mieli czas na przygotowanie materiału, że zarzucę sucharem. Jeśli chodzi o stylistykę, to muzycy wykombinowali sobie, że połączą tradycyjny, „normalny” heavy metal z blackowymi wpływami. Co samo w sobie głupie nie jest – przecież z takim właśnie graniem triumfy święci obecnie Abbath, podobne rejony eksplorował również inny projekt wspomnianego jegomościa, I. No i ogólnie te style potrafią się dobrze uzupełniać. No i od razu muszę przyznać, że niestety nie powalił mnie ten album. Całkiem dobrze się tego wszystkiego słucha, są melodyjne riffy, jest blackowy, „groźny” wokal, są thrashujące „bridge”, ale całość wypada jakoś tak… niemrawo. Może jakby panowie nie trzymali się tak kurczowo średniego, miarowego tempa to by mi to lepiej jakoś weszło? Bo tak to leci to sobie, niby spoko, nóżką można potupać, ale agresji w tym tyle co w jakiejś  płycie Axela Rudiego Pella. Chociaż przepraszam – temu ostatniemu po latach babrania się w piątej lidze hard rocka zaczynają wychodzić naprawdę niezłe płyty. W kilku momentach moje myśli podczas odsłuchu „Black Heart” skierowały się w stronę takiego niezbyt poważnego, ale mocno promowanego niegdyś przez Mystic tworu pod tytułem Witchery. Tyle, że Szwedzi przy całej infantylności swojej muzyki przynajmniej grali z kopem. Tutaj kopa brak, lecą sobie te melodyjki i kolejne riffy wraz z pohukującym tyleż miarowo co beznamiętnie wokalem i donikąd to nie prowadzi, nic z tego nie wynika, muzyka jest a jakoby jej nie było – po przesłuchaniu albumu zostaje tylko pustka w głowie. Czasem mignie coś ciekawszego jak choćby żywszy początek „Slaves of sin”, ale co z tego, że gitarzyści jakby bardziej się tu postarali skoro perkusista klupie sobie w tle jakby przybijał gwoździe w fabryce a wokalista śpiewa z taką ekspresją, jakby miał zaraz usnąć! Niby to wszystko solidne i kompetentne, ale tak naprawdę jak bym szczerze od serca miał tu coś pochwalić, to byłby to chyba krótki czas trwania albumu – 50 czy 60 minut takiego kwadratowego grania zwyczajnie bym nie zdzierżył. „Ten gitarowy huk, jak ryk wściekłego lwa – to Heavy Metal Rock!” zaśpiewał ponad 30 lat temu Marek Piekarczyk. Tutaj zamiast wściekłego lwa mamy co najwyżej miauczenie spasionego kocura, oburzonego faktem, że nie dostał jeszcze jedzenia, mimo że poprzedni posiłek zjadł aż godzinę temu. Co nie zmienia faktu, że i takie „kocury” mają swoje zalety – tak naprawdę „Black heart” to wcale nie jest zła płyta, trafiają się tu dobre riffy jak i refreny – podejrzewam, że goście po prostu niepotrzebnie się spięli przy nagraniach. Brakuje mocy i luzu ale to jest do nadrobienia. Chętnie sprawdzę w jakim kierunku zespół pójdzie w przyszłości jeśli będzie ku temu okazja.

Wyd. Cogumelo 2015/Greyhaze 2016

Lista utworów:

1. Vultures of War
2. I am
3. Voice of the Darkness
4. Intro
5. Slaves of Sin
6. Intro
7. Black Heart
8. Valley of Shadows
9. Fury

Ocena: +5/10

https://www.facebook.com/DoomsdayCeremony/