Takie albumy jak „Cult of black friars” pokazują jak przeogromny wpływ na scenę metalową miał i wciąż ma Electric Wizard. Włoski Black Capricorn gra „psychodeliczny doom”, okładka stylizowana na lata siedemdziesiąte itd, jednak sama muzyka brzmi tak, jakby była inspirowana tymi, którzy tymi „sewentisami” się sami inspirowali. I nic w tym złego oczywiście, zwłaszcza że efekt końcowy jest co najmniej przyzwoity. Płyta z początku może zniechęcać bardzo monotonnym wokalem i ogólnym zamuleniem, ale chyba tak właśnie miało być i z czasem te oleisto – smoliste riffy połączone z beznamiętnym wokalem dobywającym się jakby zza ściany zaczynają naprawdę wciągać. Choć też głównym atutem albumu jest właśnie sam klimat – wielkich uniesień ani też mielizn tutaj nie uświadczymy. No, może wyróżnia się utwór „Animula Vagula Blandula” ze spokojniejszymi wstawkami i fletem. Także „Cat people” to mocny punkt albumu – szybsze tempo i nieco zakręcony riff z okolic „Zero the hero” Black Sabbath (a może i Alice in Chains?) robi wrażenie. Nie wiem czy świadomie czy nie, ale muzycy lepsze utwory zamieścili w drugiej połowie płyty, przez co ma się wrażenie, że album się „rozkręca” – choć długaśny ostatni numer, który ciągnie się i ciągnie i w sumie nic się w nim nie dzieje troszkę rozczarowuje. Ogólnie ta płyta jest… przyjemna. Po prostu dobrze się tego słucha,  całość jest równa, ale jednak jest tu troszkę smaczków, które wychodzą przy dokładniejszym słuchaniu. No tylko ostatnio tego typu granie jest modne, płyt wychodzi mnóstwo i nie wiem czy akurat Black Capricorn się wybije – do czołówki jeszcze trochę brakuje. Widzę, że kapela na koncertach wspomaga się drugim wioślarzem – może poszerzenie składu o drugą gitarę czy nawet klawisze urozmaiciło by trochę muzykę? Ale jest ok. Bez rewelacji – po prostu ok. Warto posłuchać i już.

Wyd. Stone Stallion Rex, 2014

Lista utworów: