Metal z naleciałościami muzyki czarnych niewolników i wokalami w stylu Phila Anselmo? Po kolejnym obejrzeniu Django Unchained jak najbardziej „yes, please!”, coby w klimacie pozostać i jeszcze trochę radochy z niego zaczerpnąć. Choć to wprawdzie już trzecia płyta paryskich „żałobników”, to ja spotykam się z nimi po raz pierwszy. Wszak nie stoi za nimi żadna wielka wytwórnia czy bijący rekordy popularności klip w internatach. Ale mimo to dalej robią swoje i wygląda na to, że mają przy tym ubaw, no chyba co najmniej nie z tej ziemi. Wpada w ucho oraz kopie w dupę, do tego zmusza do ruszenia banią i stopą. Pełna energii, bujająca rzecz, na której warto zawiesić ucho. Ten łatwopalny materiał rozłożony został na trzynaście, w dużej mierze niedługich, kawałków. Są tam pomiędzy nimi jakieś spokojniejsze dodatki, może to i dobrze, że urozmaicają „mięso”, dając chwilę oddechu. A może to niedobrze? Ogólnie nie jestem miłośnikiem zaśmiecania płyt krótkimi trackami, ale jakoś wkurwu większego tu nie zaliczyłem i nie myślałem po raz kolejny, że następna kapela dorzuca jakieś zapchajdziury. Człowiek się starzeje i odpuszcza takie drobiazgi, hyhy. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że idzie się przy tym stonero-sludge’owo-murzyńskim albumie dobrze bawić. Lekko wchodzi, nie śmierdzi i z miejsca potrafi się spodobać. Dobre granie.

Wyd. Bad Reputation, 2014

http://www.redmourning.fr/