W 2003 roku światło dzienne ujrzała następczyni ‚Inertii’ zatytułowana ‚Black Utopia’. Tym razem do jej nagrywania Sherinian zaprosił znanych z tamtej płyty: Steve’a Lukathera, Zakka Wylde’a , Jerry’ego Goodmana, Simona Philipsa i Tony’ego Franklina oraz nowych gości: Billy’ego Sheehana (bas), Yngwie’go Malmsteena (gitara) i… Ala DiMeolę (gitara). Obecność muzyków pochodzących z tak różnych muzycznych rejonów zaowocowała wieloma ciekawymi rozwiązaniami. Wbrew pozorom nie wykluczają się nawzajem, a dobrze ze sobą współpracują. Dzięki temu całość to wielki zbiór kontrastów.
Intro w postaci ‚The Fury’ zwiastuje coś znacznie cięższego niż ‚Inertia’. Trzyczęściowe ‚The Sons Of Anu’ to kwintesencja ‚Black Utopii’: lawina dynamicznych, ciężkich dźwięków zatrzymana przez delikatną, ale wirtuozerską grę DiMeoli. ‚Nightmare Cinema’ (czyżby tytuł był aluzją do nazwy Dream Theater?) to kontynuacja mocnego brzmienia ‚The Sons Of Anu’. Później chwila łagodniejszego grania w postaci ‚Stony Days’, gdzie nareszcie klawisze Sheriniana przebijają się przez siatkę dźwięków, i znowu dominacja gitar – ‚Starcycle i ‚Axis Of Evil’. Perełką albumu jest miniatura ‚Gypsy Moth’ z DiMeolą i Sherinianem w rolach głównych. Większość utworów jest ciężka, ale jest również miejsce na lżejsze granie: ‚Sweet Lament’ (kojarzy się trochę z ‚Rhapsody Intro’ z ‚Inertii’) i wspomniane wcześniej ‚Gypsy Moth’. Finał – ‚Black Utopia’ jest najdłuższym utworem na płycie i obok ‚The Sons Of Anu’ najbardziej kontrastowym: łagodne klawisze na początku i końcu sąsiadujące z mocnymi gitarami części głównej.
Album jest faktycznie cięższy niż poprzednia płyta Sheriniana i prawdopodobnie znajdzie więcej zwolenników niż ona – jest łatwiejszy w odbiorze. ‚Inertia’ i ‚Black Utopia’ mają dwie wspólne cechy: brak wyraźnie słabych punktów oraz interesujące, dokładnie przemyślane i dopracowane pod każdym względem utwory. Jedynym, drobnym zarzutem wobec albumu jest za mały udział klawiszy w kompozycjach: momentami gitary zagłuszają je całkowicie, a szkoda, bo byłoby czego posłuchać. Godna uwagi jest również oprawa graficzna płyty – autorem okładki jest skandynawski grafik Matthias Norén (tworzy również dla takich wykonawców, jak m.in. Arena, Ayreon i Evergrey). Ciemna kolorystyka pasuje do nastroju muzyki, a elementy samej grafiki uwydatniają ogólny przekaz albumu. ’Black Utopia’ to kolejne udane wydawnictwo z udziałem Dereka Sheriniana pełne świeżych, odkrywczych i niepowtarzalnych kompozycji. Właśnie dlatego zasługuje na najwyższą ocenę.

Lista utworóó
1. The Fury
2. The Sons Of Anu:
I. The Glory Of Enki
II. Of The Ashes Of Ur
III. Return Of The Nephilin
3. Nightmare Cinema
4. Stony Days
5. Starcycle
6. Axis Of Evil
7. Gypsy Moth
8. Sweet Lament
Ocena: 10/10