Jak ktoś szuka odkrywczości, przełamywania schematów i ryzykownych decyzji artystycznych, to nie tutaj. „Until the Last Breath” to materiał, w którym od pierwszej do ostatniej sekundy wszystko jest zgodne z podręcznikiem. Nośne, siłowe riffy? Są. Agresywny, skrzekliwy wokal, gdzieniegdzie podbijany chóralnymi wrzutami? Obecny. Break downy w odpowiednich miejscach? Też są. Tak się grało dwie dekady temu i Primal Age nie mają najmniejszej ochoty tego zmieniać. Nie znaczy to jednak, że płyta jest do kitu. Wręcz przeciwnie – jeśli ktoś lubi taki ponapinany, wściekły metalcore/hardcore z thrashowym wykopem, to będzie się bawił świetnie. Większość numerów to szybkie, konkretne strzały, w sam raz na koncertową rozpierduchę. Gdyby nie fakt, że praktycznie każdy utwór da się przewidzieć po pierwszych 30 sekundach, byłoby jeszcze lepiej. Na plus wypadają momenty, w których panowie pozwalają sobie na odrobinę ucieczki z klatki konwencji – np. przez riffy i blasty flirtujące z death metalem. Tego nie ma dużo, ale jak już się pojawi, to od razu robi się ciekawiej. Na szczęście zespół unika najgorszej zmory ówczesnego metalcore’a – nie ma tu lukrowanych melodyjek ani śpiewanych refreników w stylu „babcia mi mówiła że potrafię śpiewać”. I chwała im za to…

Brzmieniowo – czapki z głów. Produkcja jest mocna, czytelna, ciężka i odpowiednio ostra. Każdy instrument ma swoje miejsce, selektywność nie zabiła siły, a całość brzmi po prostu bardzo profesjonalnie.

„Until the Last Breath” to album, który nie udaje czegoś, czym nie jest. Zero oryginalności, ale dużo energii, konkretna realizacja i materiał, który spełnia swoje zadanie: łoi równo, bez litości. Dla fanów tego typu grania – jak znalazł. Reszta pewnie po dwóch numerach kliknie „skip”.

Wyd. WTF Records, 2025

Lista utworów:

1. Intro
2. Empires Will Always Fall
3. False Pretense
4. Voiceless Ones
5. No Regrets
6. Madness
7. Shadows of Intolerance
8. Walls of Stone
9. The Meaning of Life
10. Undisguised Shame

Ocena: 7/10

https://www.facebook.com/PRIMALAGE/