To ci dopiero zmiana. Ostatnia płyta była zbiorem krótkich strzałów, gdzie w ciągu pół godziny było po sprawie. Tu natomiast mamy mniej kompozycji, są za to dłuższe, rozbudowane i bywa że wręcz wolne. Pozostało natomiast to świetne brzmienie przywodzące na myśl szwedzkie rżnięcie. Jest też oczywiście zwyczajowe fast, hard and loud i gotowe. Oto cały nowy album Black Breath. W zupełności wystarczy bym był kontent. Fakt, okładka w kilku odcieniach gówna może nie jest wysokich lotów, ale niech mi drzwi penora przytrzasną jeśli muza nie przyćmiewa tego graficznego rozwolnienia. Jako się rzekło, nie kończą na tej płycie szybko, pozwalają kawałkom na rozwinięcie skrzydeł, wpuszczają odrobinę powietrza do tej zatęchłej krypty, co zdecydowanie przypadło mi do gustu. Death metal w którym jest miejsce na spokojniejsze momenty? To naprawdę zdaje egzamin. Pachnie wtedy odrobinę klasykami thrash metalu, w których to utwory rozpoczynały się delikatnym pitoleniem i przez kolejne minuty siały pożogę. Podobnie sprawa ma się z nostalgicznymi solówkami. Pasują do tych sporawych kawałków w sam raz. Nie obawiajcie się też na zapas, nie brakuje tutaj zła i wkurwu, bywa też przy tym złowieszczo. Wszystko na swoim miejscu. No co ja tu mogę dodać, jest moc i to bez napierania w kosmicznym tempie. Nie lecę z listą malowniczych metafor wyrażających mój zachwyt. Wystarczy, że odpowiem na jedno pytanie. Da się z takich składników wysmarować jedną z najlepszych płyt metalowych tego roku? Oczywiście. To właśnie chłopaki z Black Breath osiągnęli, za co szacunek jak stąd do Seattle. Niedługo będę musiał wykraczać poza skalę ocen, żeby pokazać jak mi się dany album podoba. Nie ma co sobie głowy pierdołowatymi releasami zaprzątać, ale ten znać to musowo!

Wyd. Southern Lord, 2015

Lista utworów:

1. Pleasure, Pain, Disease

2. Slaves Beyond Death

3. Reaping Flesh

4. Seed of Cain

5. Arc of Violence

6. A Place of Insane Cruelty

7. Burning Hate

8. Chains of the Afterlife

Ocena: 10/10