Godzina awangardowego black metalu po niemiecku. Na ten widok poczułem autentycznie szczypanie w dupie. Czułem, że nie będzie łatwo przebrnąć przez to pole minowe. Ale co tam, raz się żyje, a ja tak naprawdę lubię sięgać po nieznane. Zatem sięgnąłem i twór ten okazał się całkiem do przełknięcia. Jasne, nie żebym od razu był gotów się w tym tarzać w nieskończoność, ale raz na jakiś czas można zaszaleć. Dla mnie osobiście wspomniany język jest czymś niezwykle nieprzyjemnym dla ucha, co mi akurat potrafi zepsuć odbiór, szczególnie w partiach mówionych, w których ewidentnie słychać, że to Austriaki. Za to wszelkie ryki są już lepiej przeze mnie przyswajane. Pochwalić tą formację na pewno trzeba za masę pomysłów i zróżnicowanie, bo sprawiają wrażenie jakby ten album po prostu nie mógł być krótszy. Prawda, trochę się tu dzieje, a przy tym nie bardzo wiem co można by wskazać jako zapchajdziurę, więc tu na pewno Echelon plusuje. Nie można z pewnością przyczepić do ogólnego wykonania, brzmienia czy zaangażowania w swoją sztukę. Targetem tutaj jest raczej wymagający słuchacz, którego dodatkowym atutem będzie znajomość języka, bowiem tematy poruszane na tej płycie zdają się należeć do tych głębokich, filozoficznych. To nie jest dawka dynamitu nastawiona na szybką poniewierkę. Muzyka Echelon wymaga zaanagażowania ze strony odbiorcy, otwartości na zróżnicowane nastroje, jakie ze sobą niesie to granie, a to z pewnością nie jest domena każdego, kto zainteresowanie metalem wykazuje. Zbierając wszystko w kupę, doceniam, ale wolę inne oblicza ciężkiej muzy.

 

 

 

 

http://www.cultofechelon.at/