Diablerie – Transition 2.0 (w skrócie)

(6 maja 2014, napisał: mielony)

Przyszło to takie z dalekiej Finlandii (w sumie nie tak znowu dalekiej), a historię ma pokręconą jak baranie jajca. Zaczynali pod inną nazwą, robili przerwy w działalności, skład się zmieniał i może stare wygi ich kojarzą z jedynej w dyskografii pełnej płyty wydanej w 2001 roku przez znaną tu i ówdzie, starą wytwórnię Avantgarde Music. Dużo tej muzyki nie zdziałali, a ostatnie co z siebie w trudach i znojach wycisnęli, to EPka „Transistion”. Niby electro-industrial, ale jakoś tak nie elektryzuje. Niby ze Skandynawii, która według mnie generuje najlepsze co w metalu, a jednak odnoszę wrażenie, że nie jest to szczytowa forma, nie jest to maksimum możliwości ludzi północy. Niby muza jest z wykopem, a jednak nie porywa, nie ryje bani. Poprawne, może nawet przyzwoite, miejscami naprawdę spoko, ale nic poza tym.

Plusy:

- krótkie, to i się tym zmęczyć nie da

- jakieś tam swoje momenty też ma (szczególnie śpiewane fragmenty bardzo dają radę – najlepszy punkt programu!)

Minusy:

- elektroniczne przeszkadzajki bez polotu (czepiam się)

- kompozycyjne wyżyny to też nie są

- po paru razach idzie w odstawkę, bo nie ma potencjału by przykuć na dłużej

Wyd. własne, 2014

Lista utworów:

1. Intro: Stroke at the Heart of Industrial Revolution

2. In Flagrant Delict

3. Run!