Na początek tej recenzji drobna uwaga ode mnie. Nie zamierzam tu poruszać tematu, dzięki któremu ten zespół stał się „sławny” wśród metalowej braci. Tu każdy wie o co chodzi i na pewno ma zdanie wyrobione. Sam tego nie pochwaliłem ( delikatnie mówiąc), ale to nie oznacza, że debiutanckiego materiału Northern Plague nie można normalnie zrecenzować. Otóż mili państwo, można i tak właśnie mam zamiar uczynić. Zanim przystąpiłem do klecenia tych kilku zdań zrobiłem sobie mały przegląd tego, co o „Manifesto” napisały inne media, szczególnie zagraniczne. Obraz wyłonił się z tego następujący. Folter robi niezłą robotę, bo poczytać można o tym albumie w naprawdę sporej ilości miejsc. Poza tym prawie wszędzie płyta jest oceniana stosunkowo wysoko, a więc coś tu musi być na rzeczy. Posłuchałem więc sobie tego wydawnictwa kilka razy z rzędu i jakieś tam wnioski wyciągnąłem. Mianowicie na pewno na plus można zespołowi zapisać brzmienie całości. Wiadomym jest, że Malta to fachowiec pełną gębą i lipy być nie mogło. Całość brzmi w pełni zawodowo i tutaj zespół może chodzić z podniesioną głową. Sęk w tym, że po dłuższym obcowaniu z „Manifesto” brzmienie okazuje się jego największą zaletą. Pod względem muzycznym nie dzieje się tu za wiele ciekawego. Wszystko już gdzieś słyszałem, i zdaję sobie sprawę, że to można też napisać o wielu innych zespołach, ale w przypadku Northern Plague nie znalazłem nawet śladowych ilości własnej tożsamości muzycznej. Ten materiał sprawia wrażenie skleconego z pomysłów zaczerpniętych z albumów metalowych, które swoją premierę miały już po roku 2000. Najwięcej tu Behemoth’a i nie ma sensu tego ukrywać. Zapatrzenie w ekipę Nergala jest bardzo mocne, tylko umiejętności jeszcze nie te, a więc wychodzi to z lekka pokracznie. Kilka riffów zespół ewidentnie podpieprzył natomiast Machine Head, ale dzięki spójnemu brzmieniu całości nie od razu można to wyłapać. Inna sprawa, że ten materiał jest zwyczajnie i po ludzku nijaki. Gołym uchem słychać, że to ich pierwsze kroki i sporo przed nimi roboty. Jeszcze w początkowych fragmentach można liczyć na coś ciekawego, ale to bardzo szybko mija i zaczyna się zwyczajnie nijaka muzyka. Przeleciał ten album przez moje małżowiny uszne szybciutko, a w głowie nie zostało nic. Gdybym podczas słuchania nie robił na bieżąco notatek, to nic po prostu bym nie napisał. Po zaledwie jednym kawałku zacząłem rozglądać się za jakimś ciekawszym zajęciem. Brakuje „Manifesto” wyrazistości i czegoś, co pokazałoby, że oto zespół ma pomysł na siebie i tym pomysłem nie jest bezczelne kopiowanie pomysłów innych, znacznie popularniejszych zespołów. Na mały plusik mogę za to zaliczyć grę perkusisty. Słychać, że chłopak ma już spore umiejętności i w przyszłości może być naprawdę doceniony we wszelakich plebiscytach. Pałowania się nad tym materiałem w zagranicznych mediach nie rozumiem. Herosi z nich jeszcze żadni, taki sobie debiutant to jak najbardziej. Niech tylko sobie odpuszczą durne akcje ( każdy wie o czym mowa), silne zapatrzenie w idoli z plakatów i zaczną wykuwać własny styl. Wtedy może coś z tego będzie. Na razie album przesłuchałem i o nim zapominam.

Wyd. Folter Records, 2014

Lista utworów:

1. Century of Waste
2. Divide Et Impera
3. Reign Mother War
4. Let The World Burn
5. The Edge
6. Legion
7. Unclean Words
8. Manifesto

Ocena: 4/10

http://www.northernplague.pl