Thy Disease nigdy nie wzbudzał mojego zachwytu. Powiem więcej zawsze byli dla nie uosobieniem zespołu, który powstał tylko po to, aby wyciągać kasę z fanów, którzy słuchali macierzystych grup członków tego projektu.
Gdy odpaliłem „Neurotic World Of Guilt” poczułem się trochę zakłopotany, gdyż ta płyta zmusiła mnie do zmiany mojego podejścia do Krakowian. Progres, jaki uczynili muzycy w stosunku do ostatniego „Cold Skin Obsession” jest ogromny, nie zawaham się nawet stwierdzić, że zmiany te są rewolucyjne. Co dziwne największy wpływ na całość miała zmiana dźwięków jakie emitują klawisze. Zespół mam nadzieję, że na dobre zrezygnował ze słodziutkich melodyjnych partii tego instrumentu, a pozwolił Cube’owi eksperymentować do woli. Dzięki temu klawisze są teraz zimne, złowieszcze i o dziwo bardzo industrialne. Cube ze swojego instrumentu wydaje mnóstwo chorych niepokojących niepokojonych odgłosów, choć jednak czasem zdarza mu się zagrać jakąś mniej wysublimowaną linię, jednak zaraz potem znów wraca do tego co mu najlepiej wychodzi czyli propagowania klawiszowego terroru. Na szczęście popisy tego grajka nie przechodzą bez echa, gdyż wszystkie inne instrumenty są ustawione pod keyboard, a że przez to Yanuary nie mógł się wyszaleć z solówkami na gitarze wcale mnie nie boli. Cóż mówi się trudno. Na szczęście świetnie wywiązał się z roli zbudowania miażdżącej ściany gitar. Oczywiście, aby zwiększyć siłę rażenia Thy Disease cały czas porusza się w średnich tempach. Już widzę, co się będzie działo na koncertach. Skoro już jesteśmy przy występach na żywo obawiam się, że zespół może mieć problem z uzyskaniem tak selektywnego i zarazem czytelnego brzmienia.
Jednak to już nie jest mój problem i głowić się nad tym pięciu panów, którzy popełnili jeden z lepszych albumów, jakie w ostatnim okresie pojawiły się na rynku. Dobra passa zespołów ze stajni Metal Mind Productions trwa.
Lista utworóó
1. The Feast
2. Spawn
3. Mean, Holy Species
4. Mother Death
5. Humans Dust
6. Hollowed Being
7. Neurotic World Of Guilt
– Dissected God
– Slaved Sorrow
– Shame
Ocena: -9/10