Ten split to kooperacja hiszpańsko-polska, na której spotkały się dwa projekty mocno zapatrzone w surowy black metal lat 90. Całość jest krótka, nie trwa nawet pół godziny, a każdy z wykonawców dostał dla siebie intro i dwa właściwe utwory. Stylistycznie obie strony leżą dość blisko siebie, choć każda ma nieco inny vibe.

Pierwszy jest hiszpański Azelsglare, projekt powstały stosunkowo niedawno, bo w 2024 roku i – jeśli wierzyć informacjom z Metal Archives – już nieaktywny. Po intrze dostajemy właściwie podręcznikowy obraz klasycznego black metalu: szybkie blasty, tremola i wyłaniające się z nich melancholijne melodie. Po chwili perkusja wyhamowuje, za nią zwalniają gitary, ale gdzieś z tyłu niemal cały czas płyną delikatne klawiszowe tła. Co ciekawe, sporo jest tutaj również zwykłego riffowania, więc nie wszystko opiera się wyłącznie na nieustannym tremolo. Największym „urozmaiceniem” jest chyba zmieniająca sposób gry perkusja. Blasty przechodzą w bardziej skoczne bicie, później wszystko zwalnia, żeby za chwilę ponownie nabrać rozpędu. Gitary wypadają całkiem nieźle, szczególnie kiedy ciągną te tęskne melodie dobrze współgrające z klawiszowym tłem. Oczywiście wszystko to już gdzieś było i Azelsglare nie odkrywa tutaj nawet kawałka nowego lądu. Wokal to klasyczny blackmetalowy skrzek i w zasadzie niewiele więcej można o nim powiedzieć. Brzmienie jest surowe, ale nie przesadnie. Poszczególne instrumenty pozostają czytelne, może poza basem, który został schowany bardzo głęboko i momentami praktycznie znika. Całość ma melancholijny, posępny, a chwilami nawet lekko podniosły klimat.

Po polskiej stronie mamy Whitemoon i tutaj nadal tkwimy obiema nogami w latach 90., gdzieś pomiędzy norweskim a naszym rodzimym podziemiem. Znowu są tęskne, posępne melodie, surowe riffowanie i charczące gitary osadzone w klawiszowych tłach. Brzmienie jest jednak trochę bardziej brudne i surowe niż u Hiszpana, a same klawisze zostały mocniej schowane. Nadal są obecne i robią klimat, ale nie wychodzą tak wyraźnie na pierwszy plan. Największą robotę po stronie Whitemoon robi dla mnie wokal. Jest pełen szaleństwa, obłędu i beznadziei, a momentami trudno już powiedzieć, czy to nadal klasyczny skrzek, czy bardziej jakieś rozpaczliwe zawodzenie. Świetnie współgra to z posępnymi melodiami i zdecydowanie wzmacnia atmosferę całości. Jeśli miałbym wskazać element najbardziej odróżniający Whitemoon od Azelsglare, byłby to właśnie wokal i związany z nim bardziej desperacki, nieprzyjemny charakter muzyki.

Oba projekty grają więc bardzo podobną muzykę, ale każdy nadaje jej trochę inny odcień. Azelsglare jest dla mnie nieco bardziej melancholijny i podniosły, Whitemoon brudniejszy, bardziej posępny i obłąkany. Żaden z nich nie próbuje wymyślać black metalu na nowo i chyba właśnie o to chodzi. Fani surowego podziemia lat 90. powinni od razu załapać, o co kaman. Do tego dochodzi świetna okładka, doskonale pasująca do charakteru obu stron. Krótko, konkretnie i bardzo mocno osadzone w tradycji.

Wyd. Eastside, 2025

Lista utworów:

1. Azelsglare – Intro
2. Azelsglare – A Blaze from Ages Long Past
3. Azelsglare – Winds of Oblivion
4. Whitemoon – Tam gdzie błądzą duchy
5. Whitemoon – Blask ostrza
6. Whitemoon – Dolina samotności

Ocena: +7/10

https://azelsglare.bandcamp.com/