„Radon Trench is not music.
R.T. is our weapon against the massification, hedonism, pacifism and political correctness of modern world. (…).”
I jest milutko, już na wstępie :)
Radon Trench to młody twór pochodzący ze słonecznej Italii, a „Gods of Decimation” to drugie wydawnictwo Włochów (wcześniej zespół puścił w świat jedynie demo „Hanged Deserter”).
Panowie stojący za Radon Trench (dwójka muzyków: F.S. i I.K.) atakują potencjalnego słuchacza w sposób okrutny i nie ma tutaj ani odrobinki przesady. Muzyki na tej EP’ce nie ma zbyt wiele, otrzymujemy zaledwie cztery intensywne kawałki, których czas trwania to zaledwie 15 minut.
Płyta wypełniona jest militarnym klimatem, wkładka krążka utrzymana w stylu moro, automatyczna perkusja (do której jeszcze wrócę), wygrywa od czasu do czasu marszowe tempa, a płyta zaczyna się od jazgotu, który prawie pozbawił mnie słuchu i od przemarszu wojska krokiem defiladowym.
Umówmy się, nie jest to muzyka skoczna, łatwa i przyjemna, nie otrzymamy tutaj melodii, technicznych wywijańców. To muzyczna zagłada, brudny i gęsty death/black metal (z naciskiem na ten pierwszy rodzaj muzyki) przyprawiony nieziemskimi wręcz prędkościami, które serwuje automat perkusyjny. Uważam, że taki zabieg wychodzi Włochom na plus, ponieważ dodaje muzie „bezduszności”, jest do bólu precyzyjny, niczym CKM wycinający wszystko co ma na muszce.
Całość jest nagrana w taki sposób, że mamy tu mnóstwo hałasu. Można odnieść wrażenie, że jest się na polu bitwy i co jakiś czas, z różnych stron,  słychać serię z karabinów maszynowych i wybuchy pocisków. I nie wiem czy to urojenia czy faktycznie pomiędzy przytłaczającymi i mało czytelnymi riffami, wplecione zostały odgłosy bitwy.
Jest cholernie intensywnie, ekstremalnie, brudno, chropowato. Muzyka Radon Trench jest pozbawiona wszelkich uczuć, coś w stylu egzekucji na słuchaczu. Szkoda jedynie, że to tak krótki materiał, ale z drugiej strony jest wystarczający żeby zniszczyć wszystko w pobliżu.
Drogi słuchaczu, wyobraź sobie, że jesteś w miejscu gdzie są tylko i wyłącznie gruzy czegoś co jeszcze niedawno tętniło życiem. Jesteś w masce przeciwgazowej, bo nie można normalnie oddychać, nie masz się gdzie schować, a wkoło słyszysz odgłosy wybuchów i strzałów. Widoczność niemal zerowa, wszędzie pył, gruz i ludzkie zwłoki. Podnosisz broń, której mnóstwo leży pod stopami, jesteś maleńką bezbronną istotą, jesteś wrogiem… Nie wiesz gdzie iść, co robić… Spróbuj przetrwać… Zapomnij o tym co było, musisz walczyć!
Reasumując, uwielbiam militaria i mam słabość do armii. Podoba mi się świat wykreowany przez Radon Trench i z chęcią poczekam na coś więcej. Ostrzegam jednak, ta „muza” jest toksyczna, bezlitosna i podstępna. Uwaga na słuch ;)

Wyd. Demented Omen of Masochism, 2019

Lista utworów:

1. Not a Step Back!
2. CN-
3. Death Before Dishonour (Bushido)
4. Decimation

Ocena: 7/10

https://www.facebook.com/radontrench/